Alberto Caballero

From the psychosomatic phenomenon to the performative action.

Between the 1980s and 90s, when I started to work as a psychoanalyst, I came across subjects (patients) who’s suffering was situated within the body. My knowledge of so called “corporal techniques” allowed me to explore more specifically what happens with the body of the subject who speaks. (…) This took me to study how those psychosomatic phenomena were placed in the work of Jacques Lacan, to which I have dedicated myself for a long time. (…) At some point of my research I asked myself “what happened with art?” and I discovered action art. (…) If we could say that a symptom speaks, then it is a symptom through which speaks the subject. (…) The artist’s body becomes his/her own object therefore the action is an oscillation between the object and the subject of the performance. (…) From this point the artist – now the performer – doesn’t give us something to see, he gives him/herself to be seen, makes him/herself looked at… and the viewer is not there to see, but to participate in this “making to be seen”. A performance is the result of the above inter-action between these different objects. This led me to say at some point that in performance there is no object, it is an art without an object, or rather – art beyond the object. (…) In the last 6 or 7 years I dedicated myself to study the various ways taken by this original performatic process.

Od fenomenu psychosomatycznego do akcji performatywnej.

Na przełomie lat 80tych i 90tych, kiedy rozpoczynałem praktykę psychoanalityczną, spotkałem się z podmiotami (pacjentami), których cierpienie umiejscowione było w ciele. Moja wiedza z zakresu tzw. „technik korporalnych” pozwoliła mi na bardziej specyficzne rozpoznanie tego, co dzieje się z ciałem podmiotu, który mówi (analizanta). (...) To skierowało mnie ku badaniom zjawisk psychosomatycznych w świetle prac Jacquesa Lacana, które studiowałem od dawna. (...) W którymś momencie zadałem sobie pytanie „a co ze sztuką?”, i odkryłem sztukę akcji. (...) Gdybyśmy mogli powiedzieć, że symptom „mówi”, to oznaczałoby to, że podmiot przemawia poprzez symptom. (...) Ciało artysty staje się jego/jej obiektem, tak więc akcja oscyluje pomiędzy podmiotem a obiektem performance. (...) Od tego momentu artysta – teraz performer – nie prezentuje nam „czegoś do oglądania”, ale daje siebie do „bycia oglądanym”, stawia siebie w pozycji oglądanego... zaś widz nie jest tam by patrzeć, ale by partycypować w tym „sprawianiu, by być oglądanym”. Performance jest rezultatem powyższej inter-akcji pomiędzy tymi różnymi obiektami. To sprowokowało mnie do stwierdzenia, źe w performance nie ma obiektu, jest to sztuka bez obiektu - czy raczej - poza obiektem. (...) Od 6-7 lat oddaję się studiowaniu różnych sposobów, na jakie przejawia się ten specyficzny proces performatywny.