XII MIĘDZYNARODOWY FESTIWAL SZTUKI  "INTERAKCJE"

 

Kuratorzy edycji 2010:

(Curatours of 2010 edition:)

Małgorzata Butterwick (Polska),

Angel Pastor (Hiszpania)

 

R. S. I. * – ART as a SYMPTOM (sinthome).

R. S. I. * – SZTUKA jako SYMPTOM (sinthome).

Performance art as a named (inter) medium is relatively young, it is old enough however to be able to cross the threshold of painful initiation. We recognize live art a fact in art history, therefore - instead of its endless sanctioning using paradigms characteristic for its assertive period - we propose to start observing the changes within this very fast expanding genre. Why don’t we try to revise some of its so well established imperatives of time, space and context by looking deeper and more honestly into its processes, not only final representations and obligatory interpretations.

We start from the acknowledgement of the inevitable loneliness and subjectivity as the challenge for the performing “I”, and of the awareness of performance practice as constant alternation of action and cognition.

We want to present artists who are highly conscious of the specificity of the medium and convey a strong personal need to work in this particular area of art. It is especially important to remind this attitude when performance is becoming “performativity” or “performatics” - one of many strategies to be used in spectacular projects smoothly fitting into imposed discourses.

We are particularly keen on the multi-layered, uncanny actions that oppose obvious interpretations, are not afraid of ideological irreverence, show the risk of exposing one’s complexity as a subject and challenge the conventions of performance art itself. Saying this, we appreciate the widespread differences in invited artists’ attitudes and want to see how they will choose to appear in their work. We asked them for statements written in first person.

The programme of the festival will also include theoretical presentations and discussions especially concentrated on the role of the ego in performance practice, the gesture as sublimation, and the psychoanalytical view on art as human need filling the space within the three Lacanian orders – the Real, the Symbolic and the Imaginary.

Is it possible to widen a theoretical perspective with complex issues and actually unblock a more honest and artist-friendly way to address a creative process? Yes!

 

Sztuka performance jako nazwane (inter)medium jest relatywnie młoda, lecz nie aż tak, by nie mogła mieć już za sobą progu bolesnej inicjacji. Uznajemy ją za pewnik, tak więc w miejsce ciągłego jej sankcjonowania paradygmatami należącymi do początkowego, asertywnego okresu, proponujemy wzmożoną obserwację amorficznej istoty tego gatunku. Być może warto zrewidować zasiedziałe w nim wyznaczniki czasu, miejsca i kontekstu, spoglądając głębiej i po prostu bardziej szczerze na jego dynamikę, nie tylko finalne reprezentacje i wzorcowe interpretacje.

Rozpoczynamy od uznania nieuniknionej samotności i podmiotowości jako wyzwania dla performującego ja, i od uświadomienia praktyki performerskiej jako nieustannego procesu działania i poznania.

Chcemy podkreślić, że specyfika tej opcji artystycznej opiera się na (nie?)świadomej potrzebie zaangażowania się. Szczególnie ważne jest przypomnienie takiej postawy gdy coraz częściej spotykamy się z próbami zacierania fascynującej kulturowo różnicy pomiędzy sztuką performance i pojęciem performatywności, a tzw. „performatyka” staje się jedną z wielu strategii budowania spektakularnych projektów, gładko wpisujących się w dyskursy a la carte.

Chcemy zaproponować nowy (lub być może dotychczas zaniedbywany?) sposób spojrzenia na sztukę - a szczególnie na sztukę performance jako funkcję w ludzkim życiu - bez narzucania tematów i linii interpretacyjnych. Pociągają nas wielowarstwowe, „niesamowite” działania opierające się łatwej tekstualizacji, nie stroniące od ideologicznej irrewerencji, podejmujące ryzyko obnażenia złożoności osoby artysty jako podmiotu, oraz rzucające wyzwanie konwencjom samej sztuki performance. To powiedziawszy, zauważamy i doceniamy różnice w postawach zaproszonych artystów i chcemy sprawdzić, jak sami decydują usytuować się w swojej pracy. Poprosiliśmy też, by przesyłane nam statements były napisane w 1szej osobie.

Włączamy w program festiwalu prezentacje i dyskusje skupione szczególnie na roli ego w praktyce performerskiej, geście jako sublimacji i psychoanalitycznym rozumieniu sztuki jako przestrzeni pomiędzy trzema lacanowskimi rejestrami - Realnym, Symbolicznym i Wyobrażeniowym.

Czy poszerzenie perspektywy teoretycznej o złożone zagadnienia może odblokować bardziej otwarty i bliski twórcy opis procesu artystycznego? Może!